Το φετινό καλοκαίρι είναι αρκετά παράξενο: Είναι το πρώτο μετά από πολλά-πολλά χρόνια που δεν περιλαμβάνει το όνομα της Μένιας Δροσωτάκη στο δυναμικό του Προφήτη, είτε ως παίκτρια, είτε ως προπονήτρια.
Όταν αναλάμβανε το 2011 το τμήμα των κορασίδων μας, πιθανότατα ούτε κι η ίδια μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα ακολουθούσε. Την επόμενη χρονιά ήρθε και ως παίκτρια (με μεταγραφή από τον Θρίαμβο) και ξεκίνησε πια να χτίζει τη σχέση ζωής με τον Προφήτη.
Ως αθλήτρια ήταν πάντοτε το παράδειγμα για τις συμπαίκτριές της, με το αδάμαστο πάθος και τη θέληση που έβγαζε σε κάθε στιγμή. Ήταν η αρχηγός και ηγέτιδα της ομάδας και σπάνια έχανε παιχνίδι, παίζοντας πολλές φορές ακόμα με σοβαρούς τραυματισμούς.
Ως προπονήτρια ήταν εκείνη που γαλούχησε πολλές γενιές κοριτσιών, πάντα με άξονα το ήθος, το σεβασμό και τη σωστή συμπεριφορά. Σπατάλησε ατέλειωτες ώρες στο ανοιχτό γήπεδο και είδε με μεγάλη ικανοποίηση πολλές αθλήτριες στις οποίες εκείνη έδειξε την πρώτη ντρίμπλα, να φτάνουν να αγωνίζονται στη γυναικεία ομάδα.
Ήταν σημαντικό κομμάτι και στις τρεις μεγάλες επιτυχίες του γυναικείου μας: Στο πρωτάθλημα του 2017 και το κύπελλο του 2022 ως παίκτρια, και στο πρωτάθλημα του 2025 ως βοηθός προπονήτρια. Πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν περάσει από την ομάδα μας, έχοντας αφήσει τόσο ισχυρό αποτύπωμα.
Η παρούσα ανάρτηση δεν έχει το νόημα του αποχαιρετισμού, η Μένια παραμένει και πάντοτε θα είναι μέλος της οικογένειας του Προφήτη. Είναι περισσότερο ένας απολογισμός, για έναν κύκλο που κλείνει, αλλά είναι βέβαιο πως αργά ή γρήγορα θα ξανανοίξει: Όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν θα είμαστε και πάλι μαζί.
Για την ώρα, όχι απλά την ευχαριστούμε, αλλά την ευγνωμονούμε για όσα έδωσε στον Προφήτη μας. Να έχει υγεία, να χαίρεται την οικογένειά της -τον σύζυγο και τις δύο κούκλες της- και να περνάει όμορφα.
Μένια, σε αγαπάμε πολύ!
